Ορθολογισμός και εκπαίδευση

Προσέξτε κάτι: όταν τα παιδιά κάνουν παρέλαση, συχνά κάνουν την κουλαμάρα να πηγαίνουν ίδιο πόδι – ίδιο χέρι, πράγμα εντελώς αφύσικο και άβολο.

Γιατί το κάνουν; Επειδή προσπαθούν να εφαρμόσουν συνειδητά μια οδηγία, όχι να κάνουν κάτι εμπειρικά. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα της εκπαίδευσης που βασίζεται στην ορθολογική προσέγγιση «θα του εξηγήσω όλα όσα χρειάζεται να κάνει, και μετά θα τα κάνει».

Σκεφτείτε κάποιον που προσπαθεί να μάθει σε κάποιον να μιλάει, να αρθρώνει λόγο, με αυτόν τον τρόπο: «Λοιπόν, για να πεις το γράμμα πι, θα πρέπει να βάλεις τα χείλη σου μαζί και να τα πιέσεις ελαφρά. Προσοχή! Όχι πολύ! Πολλοί μαθητές κάνουν αυτό το λάθος και το πι ακούγεται πολύ βαρύ! Μετά σπρώχνεις με τον αέρα προς τα έξω, σαν να προσπαθείς να σπάσεις την ένωση ανάμεσα στα δύο χείλη. Η ένταση του αέρα να μην υπερβαίνει τα καθιερωμένα. Τώρα: ανάλογα με το φωνήεν που ακολουθεί, θα χρειαστεί να προετοιμάσεις το στόμα σου με διαφορετικό τρόπο. Αλλιώς θα πεις πα, αλλιώς που, αλλιώς πο, αλλιώς πε, οπότε θα πρέπει να έχεις από νωρίς στο μυαλό σου τι ακολουθεί.»

Και τώρα ας προσπαθούμε να φανταστούμε κάποιον που υπερασπίζεται αυτό το σύστημα «Ε, τι; Άμα δεν του τα πεις αυτά, πώς θα τα κάνει;»

Και θα απαντήσω εγώ: Άμα του τα πεις αυτά, πώς θα τα κάνει;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *